บทที่ 55 งานไว้อาลัยของคนที่ยังไม่ตาย

เสียงฝนโปรยปรายลงบนหลังคาคฤหาสน์วราธิกุลตั้งแต่เช้าตรู่ ท้องฟ้าเหนือกรุงเทพมหานครถูกปกคลุมด้วยเมฆสีเทาหนา แม้เวลาจะล่วงเลยเข้าสู่ช่วงสายแล้ว แต่แสงแดดกลับไม่อาจส่องผ่านเข้ามาถึงหน้าต่างห้องนอนใหญ่ได้เต็มที่ บรรยากาศชวนให้นึกถึงวันที่พิชญาต้องยืนรับแขกในงานศพของบิดาเมื่อหลายเดือนก่อน ความทรงจำเหล่านั...